Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Γαλλικό ΚΚ: Όταν o κομματικός μηχανισμός απομακρύνεται από τη βάση του


By Julian Mischi, valia and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση)

Η εξασθένηση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος οφείλεται σε πολλές αιτίες. Μια από αυτές, η οποία μάλιστα επιτάχυνε την καθοδική του πορεία, ήταν η επιθυμία του να προσαρμόσει τον λόγο του στις προσδοκίες της μεσαίας τάξης.

Παρίσι, Ιανουάριος του 2014. Φτάνουμε στην έδρα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF), στην πλατεία Κολονέλ Φαμπιέν (1), για να ζητήσουμε στοιχεία για τα μέλη του. Πόσα είναι; Και, κυρίως, ποιοι είναι; Σύμφωνα με όλους τους δείκτες, οι λαϊκές τάξεις έχουν ολοένα και μικρότερη παρουσία στα ηγετικά κλιμάκια της οργάνωσης. Τι συμβαίνει όμως στη βάση; Θεωρητικά, θα έπρεπε να είναι εύκολο να έχουμε μια απάντηση στο το ερώτημα. Από το 2009, το τμήμα «Κομματική Ζωή» συγκεντρώνει τις πληροφορίες που διαθέτει το κόμμα για τα μέλη του: ηλικία, φύλο, τόπο κατοικίας, κλάδο επαγγελματικής δραστηριότητας… Ωστόσο, ούτε λέξη για την κοινωνικοεπαγγελματική κατηγορία στην οποία ανήκουν. Γνωρίζουμε ότι το τάδε μέλος του κόμματος εργάζεται στον Γαλλικό Οργανισμό Σιδηροδρόμων ή στον τομέα της αεροναυπηγικής, όχι όμως και το εάν είναι στέλεχος ή εργάτης. Η έλλειψη ενδιαφέροντος για την κοινωνική θέση των μελών συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο μια τάση η οποία εντείνεται στους κόλπους του ΚΚΓ εδώ και τριάντα χρόνια: το ζήτημα της εκπροσώπησης των λαϊκών τάξεων, από κομβικό ζήτημα άλλοτε, έχει σήμερα μετατραπεί σε δευτερεύον.

Από την απελευθέρωση της χώρας από την γερμανική κατοχή έως τη δεκαετία του 1970, το ΚΚΓ μπορούσε να εμφανίζεται ως η φωνή της εργατικής τάξης, καθώς τα ηγετικά του στελέχη προέρχονταν κατά κύριο λόγο από τις λαϊκές τάξεις, ο Μορίς Τορέζ, ο ιστορικός ηγέτης του από το 1930 ώς το 1964 ήταν ανθρακωρύχος. Ο Βαλντέκ Ροσέ, ο διάδοχός του, ήταν αγρότης, ο δε Ζακ Ντικλό, υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1969, όπου απέσπασε το 21% των ψήφων, υπήρξε μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης πριν μετατραπεί σε επαγγελματικό στέλεχος. Το ίδιο συνέβαινε και σε τοπικό επίπεδο: Πριν γίνει δήμαρχος της Ομπερβιλιέ (1945-1953), ο Σαρλ Τιγιόν εργαζόταν ως εργάτης εφαρμοστής. Οι διάδοχοί του, Εμίλ Ντιμπουά (1953-1957) και Αντρέ Καρμάν (1957-1984), ήταν εργάτες, στο εργοστάσιο φωταερίου ο πρώτος και φρεζαδόρος ο δεύτερος. Καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε επιλέξει την προώθηση στελεχών με ταπεινή κοινωνική καταγωγή στη σφαίρα της εξουσίας, την οποία μέχρι τότε νέμονταν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, είχε κατορθώσει να αναστατώσει τη γαλλική πολιτική ζωή και την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Ο λαϊκός χαρακτήρας της οργάνωσης εκλαμβανόταν εκείνη την εποχή ως μια αναγκαιότητα, έτσι ώστε ο στόχος της χειραφέτησης των εργαζόμενων να εντάσσεται άμεσα στις πρακτικές του κόμματος. 

Η βάση του ΚΚΓ υπέστη ένα τρομερό πλήγμα από τις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που υπέστησαν οι λαϊκές τάξεις από τη δεκαετία του 1970. Όταν ο κόσμος των εργατών βρέθηκε αντιμέτωπος με την εργασιακή επισφάλεια και την αύξηση της ανεργίας, έχασε την κοινωνική συνοχή του. Ωστόσο, η κρίση του κόμματος δεν μπορεί να αποδοθεί σε μια υποθετική εξαφάνιση των εργατών, οι εργάτες εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού, ενώ η μείωση του αριθμού των μελών του ΚΚΓ ακολούθησε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από εκείνους με τους οποίους πραγματοποιήθηκε η διάβρωση της εργατικής τάξης. Το 1975, υπήρχαν στη Γαλλία 8.200.000 εργάτες, ενώ το 1999 υπήρχαν ακόμα 7.000.000, τη στιγμή που –εντωμεταξύ- το ΚΚΓ είχε χάσει περισσότερα από τα μισά μέλη του, περνώντας από τις 500.000 στις 200.000. Επίσης, με την άνοδο που γνώρισε η τάξη των υπαλλήλων, νέες λαϊκές μορφές έκαναν την εμφάνισή τους, προερχόμενες από τον τομέα των υπηρεσιών. Αν και οι εργάτες και οι υπάλληλοι εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία του γαλλικού ενεργού πληθυσμού, οι μεταβολές που επήλθαν στις συνθήκες ζωής τους (χωροταξικές, καθώς αναγκάστηκαν να μετακινηθούν σε μακρινά προάστια λόγω της κερδοσκοπίας στην αγορά κατοικίας και στις μειωμένες επενδύσεις σε κοινωνική κατοικία) και στην εργασία τους (αλλαγές στον καταμερισμό εργασίας), υπονόμευσαν το πέρασμά τους στην πολιτική δράση.

Έτσι, η εξασθένηση του ΚΚΓ αντανακλά τις βαθύτερες κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές που έχουν υποστεί οι λαϊκές τάξεις: εκφράζει την υποχώρηση του εργατικού κινήματος. Η παρακμή, η οποία σηματοδοτεί την εξάντληση μιας φάσης έντονης πολιτικοποίησης της γαλλικής κοινωνίας κατά την περίοδο που ακολούθησε τον Μάη του 1968, εξηγείται επίσης και από τις ανατροπές που συνέβησαν στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, κυρίως με την κατάρρευση του σοβιετικού μοντέλου, αλλά και από τις αλλαγές στο γαλλικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απέκτησε τα τελευταία πενήντα χρόνια κυρίαρχη θέση, με παράλληλη σημαντική ενίσχυση του δικομματισμού.

Ουμανισμός και δημοκρατία στην καρδιά του «παρισινού Μανχάταν»


Ωστόσο, οι παραπάνω ερμηνείες δεν αφορούν το εσωτερικό του κόμματος και δεν αποδεικνύονται αρκετές. Θα ήταν απλουστευτικό να δούμε την παρακμή του ΚΚΓ μονάχα κάτω από το πρίσμα μιας μηχανιστικής και δρομολογημένης εξέλιξης, από την οποία δεν θα μπορούσαμε να αντλήσουμε κανένα δίδαγμα.

Για να κατανοήσουμε την απομάκρυνση του ΚΚΓ από τις λαϊκές τάξεις και την εκλογική του κατάρρευση (από 15,3% στις προεδρικές εκλογές του 1981, έπεσε στο 1,9% στις αντίστοιχες του 2007), οφείλουμε να αναλύσουμε τις εξελίξεις που επήλθαν στον λόγο του κόμματος και στην οργανωτική δομή του. Από τη δεκαετία του 1980 –και κυρίως του 1990- το ΚΚΓ επιδιώκει να εκπροσωπήσει όχι πλέον μονάχα τις λαϊκές τάξεις, αλλά και ολόκληρη τη Γαλλία μέσα στη «διαφορετικότητά» της. Η ανάλυση της κοινωνίας που στηρίζεται σε ταξικούς όρους υποχωρεί και αντικαθίσταται από θεματικές όπως η «συμμετοχή των πολιτών» ή η «επαναδημιουργία του κοινωνικού ιστού». Όπως συνέβη στην περίπτωση του Μοντρέιγ, η κομμουνιστική ηγεσία των δήμων των εργατικών προαστίων υιοθετεί σε μεγάλο βαθμό τη θεματική του «κοινωνικού αποκλεισμού» στις «υποβαθμισμένες συνοικίες», επικυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποπολιτικοποίηση των προβλημάτων (2).

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Στη Βενεζουέλα δέν θά «περάσουν»!

Του Χεράρντο Ερνάντες Νορντέλο*

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.


Σήμερα επιτίθενται στην Μπολιβαριανή Βενεζουέλα τα ίδια ηγεμονικά συμφέροντα που επιτέθηκαν στο Ιράκ και τη Λιβύη: οι ίδιοι που συνεχίζουν τον οικονομικό πόλεμο ενάντια στην Κούβα.

Εκείνοι που οργάνωσαν και χρηματοδότησαν πραξικοπήματα σε όλη τη μακρόχρονη ιστορία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής.

Αυτοί που χειραγωγούν συστηματικά το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να αποσταθεροποιούν κυβερνήσεις και οι οποίοι, παρόλα αυτά, τηρούν σιγή ιχθύος όταν παραβιάζονται βασικά δικαιώματα εκατομμυρίων παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο, παιδιών που υποφέρουν από πείνα, υποσιτισμό, σεξουαλική κακοποίηση… και δεν μπορούν ούτε καν να χαρούν την παιδική τους ηλικία.

Η Αυτοκρατορία μοιάζει να μην μπορεί να θυμηθεί τα λάθη της, τις ήττες της. Σήμερα χρησιμοποιεί τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών για να κάμψει την Βενεζουέλα του Μπολίβαρ, την οποία ο Τσάβες επέστρεψε στο λαό της και της οποίας το έργο συνεχίζει ο Πρόεδρος Μαδούρο.

Εμπρός για γενική απεργία!

Δεν πρόλαβε να ξεκινήσει ο νέος γύρος της διαπραγμάτευσης με τα τεχνικά κλιμάκια για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», και οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν ότι τα μέτρα που περιέχονται στο «επικαιροποιημένο» μνημόνιο με το κουαρτέτο είναι πραγματικά κόλαφος για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Ανάμεσα στα πολλά που περιλαμβάνει το μνημόνιο και αναμένεται τις επόμενες μέρες να έρθουν προς ψήφιση στη Βουλή, είναι η παραπέρα μείωση των ήδη αποδιδόμενων συντάξεων με την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», η κατάργηση της λεγόμενης «διοικητικής έγκρισης» (υπουργικό βέτο) στις ομαδικές απολύσεις και η πλήρης κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Το αντιλαϊκό πακέτο συμπληρώνουν τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα και η συρρίκνωση του αφορολόγητου, η ρητή επισήμανση ότι το αντεργατικό πλαίσιο θα παραμείνει ως έχει μέχρι το τέλος του προγράμματος, χωρίς να ομολογείται τι θα το διαδεχθεί, και η παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, με την πώληση παραγωγικών μονάδων της ΔΕΗ να τίθεται ψηλά στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων για το επόμενο διάστημα.

Είναι μάλλον περιττό να περιγράψει κανείς τι θα σημάνει η εφαρμογή αυτών των μέτρων, και όλων όσα δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά, για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, που έχουν υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις στο εισόδημά τους. Σ' αυτούς περιλαμβάνονται και οι συνταξιούχοι, τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ κορόιδευε για καιρό ότι δεν θα μειώσει άλλο τις συντάξεις τους, πράγμα που κάνει με την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», ενώ απώλειες θα έχουν και από τη μείωση του αφορολόγητου, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Πώς η Σαουδική Αραβία κατέληξε να λύνει και να δένει στον ΟΗΕ;

Με την είσοδο της χώρας στην επιτροπή για τα δικαιώματα των γυναικών του ΟΗΕ, να είναι απλά το τελευταίο μιας σειράς ιλαροτραγικών περιστατικών.

Σαουδική Αραβία. Μία χώρα τόσο ελεύθερη και δημοκρατική που έχει πάρει την ονομασία της οικογένειας που την κυβερνάει. Ένα κράτος που σπάνια περιγράφεται ως απολυταρχικό, αφού το καθεστώς δεν είναι κάποιας μορφής δικτατορία, αλλά αγνή και ανόθευτη βασιλεία, οδηγώντας μας σε παιδικούς συνειρμούς που έχουν να κάνουν με καλοκάγαθους βασιλιάδες, κοριτσάκια με κρυστάλλινα γοβάκια και νεράιδες που πετούν ανέμελα σε καταπράσινα λιβάδια.

Παρόλα αυτά, το απολυταρχικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και συγκεκριμένα η βασιλική οικογένεια των Σαούδ, είναι περισσότερο γνωστή για κάποια λιγότερο ανέμελα πράγματα. Οι σχεδόν καθημερινοί αποκεφαλισμοί αντιφρονούντων, οι διασυνδέσεις με όλες περίπου τις τρομοκρατικές οργανώσεις του πλανήτη, η συστηματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της, οι πολεμικές της επεμβάσεις και η απροκάλυπτη διπλωματική στήριξη που απολαμβάνει για όλα τα παραπάνω από διεθνείς προστάτες της «δημοκρατίας», έχουν απασχολήσει το διεθνή τύπο και τη διεθνή κοινή γνώμη αρκετές φορές, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

Πώς λοιπόν αυτό το ακραίο και επικίνδυνο καθεστώς, έχει καταλήξει να διασύρει τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών; Ας δούμε μερικά παραδείγματα για να αποκτήσουμε μια ιδέα:

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Τελικά ποιος σκοτώνει ποιόν στη Βενεζουέλα;

Τα τελευταία 24ωρα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και αρκετά από τα ιδιωτικά κανάλια της Βενεζουέλας (τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνηση) αφήνουν να εννοηθεί ότι οι 22 νεκροί στα επεισόδια των τελευταίων ημερών σκοτώθηκαν από τις αρχές ασφαλείας.

Στην Ελλάδα μάλιστα ορισμένοι δημοσιογράφοι φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο δολοφόνο δικτάτορα.

Όπως προκύπτει όμως από την λίστα που παρουσιάζει το (κυβερνητικό) δίκτυο Telesur, τα πράγματα ίσως είναι πολύ διαφορετικά.
  • O Yey Amaro, 37χρονος αστυνομικός παρασύρθηκε από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών στις 11 Απριλίου.
  • Ο Kevin Leon, δολοφονήθηκε από διαδηλωτές που επιτέθηκαν στο κατάστημά του.
  • Η 83χρονη Ricarda de Lourdes, πέθανε στο σπίτι της στο Καράκας από άσχετα αίτια καθώς λόγω των επεισοδίων δεν μπορούσε να προσεγγίσει ασθενοφόρο να την παραλάβει.
  • Ο Ramon Martinez, 29 ετών πυροβολήθηκε από μέλη της αντιπολίτευσης. Εργαζόταν στο ίδιο κατάστημα με τον Kevin Leon.
  • Ο Brayan Principal, 13 ετών πυροβολήθηκε από διαδηλωτές.
  • Η Paola Ramirez, 23 ετών πυροβολήθηκε 20 φορές από μέλη της δεξιάς οργάνωσης Vente Venezuela

Έκκληση του ΚΚ Βενεζουέλας για ενότητα ενάντια στον ιμπεριαλισμό


Δημοσιεύουμε την έκκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PCV) για αντιιμπεριαλιστική ενότητα δράσης, ώστε να καταπολεμηθούν οι πραξικοπηματίες και η αποσταθεροποίηση της χώρας (ΠΓ).
_____________________
  • Προς τον πολίτη Νικολά Μαδούρο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας˙
  • προς την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό στις πόλεις και στην επαρχία˙
  • προς τους πατριώτες αξιωματικούς, βαθμοφόρους και στρατιώτες των FANB˙
  • προς τις εθνικές καθοδηγήσεις και τα μέλη των κομμάτων και των λαϊκών οργανώσεων του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλου, συμπεριλαμβανομένου του PSUV.
Η Βολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας θεωρεί ότι για μια ακόμη φορά απειλείται από την ανάπτυξη των πολιτικών πράξεων βίας τμημάτων της άκρας Δεξιάς, με την άσκηση ενός σχεδίου αποσταθεροποίησης το οποίο σχεδίασε ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, για να εξαναγκάσει με τη βία και τον εκφοβισμό μια κυβέρνηση να υπηρετεί την ηγεμονία του πάνω στην ήπειρο και να τερματίσει τις εθνικές διαδικασίες απελευθέρωσης, που ξεκίνησαν στη Λατινική Αμερική στις αρχές του αιώνα. Θέλουν να απωθήσουν τις προοδευτικές αλλαγές, που επέτρεψαν στους εργάτες και σ’ όλο το λαό να αποκτήσει κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις, τα οποία τους είχαν αρνηθεί ιστορικά οι κυβερνήσεις που ήταν υποταγμένες στον βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και απόλυτα πειθαρχημένες στα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξης.

Αυτή τη φορά η επιθετική κλιμάκωση ενάντια στο λαό μας είναι πολύ μεγαλύτερη, εξαιτίας παραγόντων της ολιγαρχίας και της άκρας Δεξιάς. Παράλληλα, με την εχθρική προς το λαό βία και την ανεπαρκή τροφοδοσία, καθώς και το υψηλό κόστος ζωής, τις τελευταίες εβδομάδες τέθηκαν σε διαδικασία εφαρμογής σε διάφορες πόλεις της χώρας τρομοκρατικές ενέργειες, οι οποίες συνοδεύονται από έναν εθνικό και διεθνή επικοινωνιακό πόλεμο. Στόχος είναι να προκαλέσουν σύγχυση και σύγκρουση μεταξύ των συμπατριωτών, για τη δημιουργία γενικού χάους και βίας, που θα εξυπηρετήσουν την τρομακτική έκβαση της πολιτικής σύγκρουσης μέσω ενός πραξικοπήματος και/ή μια άμεση επέμβαση του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των διεθνών θεσμών που τον υπηρετούν.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΑΓΟΡΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ: Η μάχη για τα «φιλέτα» φέρνει ενεργειακή φτώχεια και «κυνηγητό» στο λαό

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση αντιμάχονται γύρω από το ποια εκδοχή «απελευθέρωσης» της αγοράς θα κυριαρχήσει


Η πολιτική κόντρα που κλιμακώνεται το τελευταίο διάστημα μεταξύ κυβέρνησης και ΝΔ αναφορικά με τη ΔΕΗ, ως «ηχώ» της οξύτατης επιχειρηματικής κόντρας που μαίνεται στο παρασκήνιο για την απόκτηση των «φιλέτων» της εγχώριας αγοράς ηλεκτρισμού, δεν μπορεί να κρύψει ούτε το γεγονός της μεταξύ τους συμφωνίας στη στρατηγική της «απελευθέρωσης» ούτε το ότι τα «εναλλακτικά» σενάρια που προτείνουν στην κατεύθυνση αυτή σημαίνουν για το λαό ακόμα μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια.

Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η αντιπαράθεση αυτή γίνεται σε μια φάση όπου το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας συντάσσει τη λίστα των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής της ΔΕΗ που θα βγουν στο «σφυρί» το αμέσως επόμενο διάστημα, στο πλαίσιο ολοκλήρωσης της δεύτερης «αξιολόγησης» και ως ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση της «απελευθέρωσης».

Κι αν προσωρινά οι υδροηλεκτρικές και πλέον κερδοφόρες μονάδες απουσιάζουν από το τελικό πωλητήριο που θα συνταχθεί, οι περισσότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι θα βρεθούν στο «πακέτο» που θα ιδιωτικοποιηθεί σε δεύτερη φάση, γεγονός που εμμέσως επιβεβαίωσε και ο πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας κατά την προχτεσινή ομιλία του στη Βουλή.

Τσουχτεροί λογαριασμοί...

Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία θα επιδεινώσει περαιτέρω τους όρους πρόσβασης των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων στο αγαθό της ηλεκτρικής ενέργειας, τα οποία ήδη βιώνουν τι σημαίνει «απελευθέρωση της αγοράς» καθώς τα τιμολόγια ηλεκτρισμού απορροφούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των οικογενειακών προϋπολογισμών. Το προηγούμενο διάστημα άλλωστε κατέφθασαν στα νοικοκυριά οι τσουχτεροί εκκαθαριστικοί λογαριασμοί του περασμένου χειμώνα, όλων των παρόχων, με τους οποίους καλούνται να πληρώσουν τεράστιες χρεώσεις κι ενώ ετοιμάζονται και νέες αυξήσεις μέσα στο επόμενο δίμηνο.

Οπως έχει γίνει γνωστό, ήδη το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας βρίσκονται σε αναζήτηση «φόρμουλας» για την ανάκτηση από τη ΔΕΗ των χρεώσεων «Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας» για τα έτη 2012 - 2015, τις οποίες η ίδια η επιχείρηση ανεβάζει στα 700 εκατ. ευρώ.

Κλιμακώνεται η ένταση στην Κορέα - Και ιαπωνικά πολεμικά στην αρμάδα των ΗΠΑ

Το πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο «USS Carl Vinson»
Κλιμακώνεται η ένταση στην περιοχή της Κορεατικής Χερσονήσου όπου, με το διαρκές πρόσχημα του πυρηνικού και πυραυλικού προγράμματος της Λ.Δ. Κορέας, διευρύνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή (Νότια Κορέα, Ιαπωνία), στο πλαίσιο του οξυμένου ανταγωνισμού μονοπωλιακών ομίλων στην Ασία και τον Ειρηνικό για τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου και εμπορικών διαύλων από την Ανατολική Κινεζική Θάλασσα έως τη Νότια Κινεζική Θάλασσα, αλλά και τις σχέσεις λυκοσυμμαχίας ΗΠΑ - Κίνας.

Το ναυτικό της Ιαπωνίας ανακοίνωσε σήμερα ότι δυο πολεμικά πλοία, το «Σαμιντάρε» και το «Ασιγκάρα» έφυγαν από τη δυτική Ιαπωνία την Παρασκευή για να προσεγγίσουν το αεροπλανοφόρο «USS Carl Vinson» σε μια ένδειξη αλληλεγγύης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στη Λ.Δ. Κορέας και τις πυραυλικές δοκιμές της.

Σε ανακοίνωσή του ο υπουργός Θαλάσσιας Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας αναφέρει ότι τα δύο αντιτορπιλικά θα πραγματοποιήσουν μία σειρά τακτικών ασκήσεων με τα αμερικανικά πλοία, χωρίς να διευκρινίζει για πόσο τα ιαπωνικά πλοία θα κάνουν ασκήσεις μαζί με τα αμερικανικά.

Στρατός & έποικοι έστησαν BBQ στη φυλακή που κάνουν απεργία πείνας οι Παλαιστίνιοι

Ισραηλινοί στρατιώτες και ακροδεξιοί έποικοι στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη στήθηκαν έξω από τις φύλακες για να προκαλέσουν τους Παλαιστίνιους απεργούς πείνας.

Μέλη της ισραηλινής οργάνωσης «National Union» άρχισαν να ψήνουν έξω από τη φυλακή Ofer δυτικά της Ραμάλα προσπαθώντας να πλήξουν το σθένος και τον αγώνα των Παλαιστινίων κρατουμένων, δηλώνοντας προκλητικά μάλιστα πως δεν υπάρχει καμία πρόθεση να βελτιωθούν οι συνθήκες κράτησης των Παλαιστινίων ενώ υπάρχουν πολλοί λόγοι να χειροτερεύσουν.

Υπενθυμίζουμε πως πάνω από 2.000 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι στις ισραηλινές φυλακές, πραγματοποιούν απεργία πείνας επ’ αόριστον, από τη Δευτέρα 17 Απριλίου.

Στο κείμενο αιτημάτων που δόθηκε στη δημοσιότητα, οι πολιτικοί κρατούμενοι απαιτούν την κατάργηση της φυλάκισης χωρίς δίκη, της κατάργησης του πειθαρχικού μέτρου της απομόνωσης, ενώ παράλληλα, απαιτούν τη σωστή ιατρική περίθαλψη, την επαναφορά δικαιωμάτων, που έχουν καταργηθεί χωρίς αιτιολογία. Ένα από αυτά τα δικαιώματα είναι η πρόσβαση σε τηλέφωνο, η αύξηση των επισκεπτηρίων, αλλά και τη δυνατότητα οι πολιτικοί κρατούμενοι να έχουν φωτογραφίες των συγγενών τους.

Όλοι οι Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι -ανεξάρτητα από τις υποτιθέμενες πολιτικές τους υποθέσεις ή κατηγορίες- δικαιούνται εγγυήσεις δίκαιης δίκης βάσει του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και των διεθνών νόμων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

PROPAGANDA!

Σκηνή από κωμική ταινία προβλήθηκε ως αληθινή από τα δελτία ειδήσεων του Epsilon και του Alpha

Στο δελτίο ειδήσεων του Epsilon TV στις 20/4/17, με το Νίκο Ευαγγελάτο, προβλήθηκε ως αληθινό, βίντεο από κωμική ταινία που απεικονίζει ένα μικρό κοριτσάκι από τη Β. Κορέα να απαγγέλλει αντιαμερικανικό τραγούδι. Το ίδιο βίντεο, έπαιξε και στο δελτίο ειδήσεων του Alpha.

Δείτε από το 01:07:30

LIVE NEWS 20-04-2017 from Epsilon TV on Vimeo.
 
Το είδαμε στο lifo.gr, huffingtonpost.gr κτλ.